Już do czerwca przewidywane są podwyżki czynszów w mieszkaniach komunalnych w Lublinie. Odpowiedni podpis pod propozycją nowych stawek podpisał już prezydent Lublina.

Stawki są wyższe o 2,8 procent, czyli tyle ile wynosił wskaźnik inflacji – jak powiedział Artur Cichoń, pełniący funkcję rzecznika Zarządu Nieruchomości Komunalnych (ZNK) w Lublinie. Choć jest też inna argumentacja, której celem jest uzasadnienie planowanych podwyżek, a brzmi ona następująco: czynsze muszą wzrosnąć, gdyż ZNK musi zwiększyć dochody, aby utrzymać swoje zasoby w należytej kondycji – jak przekonuje chociażby Katarzyna Mieczkowska-Czerniak, rzeczniczka prezydenta Lublina.

Życie szarych mas toczy się więc swoim rytmem, tymczasem na górze i całkowicie obok problemów zwykłych ludzi… trwają światowe wojaże lubelskich urzędników, którzy za pieniądze podatników gościli m.in. w Indiach, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Azerbejdżanie, Stanach Zjednoczonych czy Turcji.

Wyjazdy urzędników ratusza objęły 24 kraje, a ich koszt to 136 795,94 zł. Tyle wydały w roku ubiegłym miejskie władze na wycieczki zagraniczne prezydenta i jego podwładnych. A sam prezydent, Krzysztof Żuk, tłumaczy to następująco: Takie wyjazdy służą budowaniu informacji o Lublinie. Dalej będziemy je organizować.

Czy jednak aby na pewno wszystkie te wizyty miały swoje racjonalne uzasadnienie i nie były w wielu przypadkach objawem klasycznego już państwowego marnotrawienia środków publicznych? Rezultaty owych wycieczek, szczególnie tych egzotycznych, jak chociażby wyjazd do Dubaju w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, są żadne, co przyznają nawet sami urzędnicy.

Dodatkowo, nasze słabo zaznajomione z podstawowymi zasadami ekonomii wolnorynkowej władze zapominają, że w pierwszej kolejności, jeszcze przed podjęciem jakichkolwiek działań promocyjno-reklamowych, należałoby po prostu stworzyć w Lubelskiem odpowiednie warunki dla prowadzenia biznesu – z ograniczeniem biurokracji i kosztów pracy włącznie. Zasada jest prosta: to nie my powinniśmy ściągać inwestorów, to oni sami powinni ściągać do nas.

Wśród uczestników manifestacji nie zabrakło oczywiście grup zorganizowanych, wśród których udało nam się dostrzec ludzi zafascynowanych autonomicznym nacjonalizmem, jak i przedstawicieli poszczególnych organizacji narodowych. Obecni byli oczywiście miejscowi i współorganizatorzy manifestacji, czyli AN Warszawa, a oprócz nich AN Wielkopolska, AN Stalowa Wola, AN Częstochowa, AN Dolny Śląsk, IN z Torunia, Aktyw Północny, Narodowy Rzeszów oraz osoby z Biłgoraja i Gdyni. Widoczni byli również przedstawiciele Niezależnego Stronnictwa Akademickiego, ONR-u, NOP-u, Niklotu, OWP oraz Polacy Na Rzecz Serbskiego Kosowa, którzy obok wspomnianych AN Warszawa i Zjednoczonego Ursynowa pełnili rolę organizatorów. Całość dopełniali kibice warszawskiej Legii, pojedyncze osoby z Białorusi i Ukrainy, a także kilkudziesięcioosobowa grupa Serbów, obejmująca zarówno tych na stałe mieszkających w Polsce, jak i gości z Serbskiej Akcji.

Opcję Społeczno-Narodową na manifestacji reprezentuje ostatecznie delegacja świętokrzysko-lubelska, choć w pomniejszonym składzie, przynajmniej w porównaniu z tym pierwotnie planowanym. Trzeba jednak przyznać, że mogło być jeszcze gorzej, gdyż obok wykluczeń czysto obiektywnych, zawodowych i chorobowych, u jednego z naszych kolegów pojawiły się oprócz tego dolegliwości z zakresu medycyny sportowej, czyli krótko mówiąc nastąpiło odnowienie kontuzji nogi, którą ostatecznie i tylko w pewnym stopniu udało się przezwyciężyć większą niż to jest zalecane dawką tabletek i maści przeciwbólowych.

Po dotarciu na miejsce zbiórki natrafiamy na kilku znajomych, w tym chłopaka z Aktywu Północnego, u którego zaopatrujemy się w firmowane logiem AP płytki muzyczne zespołu Perkun.

Po uformowaniu odpowiedniej kolumny rozpoczynamy nasz przemarsz głównymi ulicami stolicy, przy okazji budząc ciekawość warszawiaków. Skandowaniu haseł, i to nie tylko tych bezpośrednio związanych z wydarzeniem, gdyż dowolność repertuaru była tego dnia dość spora, towarzyszyło kilkukrotne odpalenie rac, a także wybuchy petard. W tym ostatnim przypadku ktoś zwyczajnie w świecie przesadził rzucając jedną z nich na stojący nieopodal w korku samochód, co tylko wywołało rozdrażnienie jego pasażerów.

Po minięciu ronda Romana Dmowskiego kierujemy się na Nowy Świat, a tu, z racji tego, iż swoją siedzibę posiada w tym miejscu hołubiona przez władzę, a uściślając – finansowana z naszych pieniędzy w dość pokaźnych sumach – Krytyka Polityczna, zaraz przed jej siedzibą wielu manifestantów wyraziło swoje zdanie odnośnie tego zdegenerowanego środowiska – poleciały inwektywy, a w ruch poszły race i petardy, nie wyłączając pocisków śnieżnych. No cóż, nie każdemu musi się podobać, że z publicznej kasy finansuje się jakieś chore projekty, jak chociażby ten w rodzaju pracy multimedialnej pt. „Berek” autorstwa redaktora artystycznego Krytyki Politycznej – Artura Żmijewskiego, które to „dzieło artystyczne” sprowadzało się do zabawy w berka pomiędzy grającymi nagimi ludźmi w komorze gazowej w oświęcimskim obozie. I pomyśleć, że środowisko to pragnie uchodzić za „antyfaszystowskie”, posuwając się już nawet do przechowywania noży, kastetów i pałek dla niemieckich lewaków, łącznie z ich właścicielami, żeby ci potem mogli swobodnie atakować zwykłych przechodniów podczas Święta Niepodległości, jak to miało miejsce 11 listopada 2011 roku.

Koniec końców docieramy ostatecznie pod siedzibę jednej z międzynarodowych agend mafijnych, czyli budynek Komisji Europejskiej. A spoglądając na niego człowiek tylko utwierdzał się w następującym przekonaniu – Europę dotyka kryzys ekonomiczny, ale na pewno nie samych sprawców tego kryzysu, czyli socjalistyczno-biurokratyczny aglomerat urzędniczy. Ci zawsze będą mieli się dobrze, a przynajmniej do czasu, kiedy ludzie po prostu powiedzą dość, doprowadzając cały ten żerujący na europejskich podatnikach na spółkę z bankami system brukselskiej dyktatury do totalnego bankructwa.

Po wygłoszeniu stosownych przemówień pod wspomnianym budynkiem KE, w pewnym momencie przerwanych świadomie bądź nieświadomie wyciem syreny policyjnej, manifestacja dobiega końca.

Kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć.

     Niemcy – zdaniem KO – znajdują się w poważnym kryzysie, państwo prawa podupada, rządzący bezustannie naruszają prawo i konstytucję, Bundestag stał się zgromadzeniem potakiwaczy, posłowie głos sumienia zastąpili poleceniami płynącymi z klubu poselskiego i partii, Bundesrat to wyłącznie instrument obstrukcji, obsadzanie Trybunału Konstytucyjnego odbywa się według partyjnych parytetów. Polityczna debata nie toczy się w parlamencie, ale w pokojach na zapleczu, w komisjach złożonych z ekspertów, którzy przed nikim nie są odpowiedzialni, albo w głupawych telewizyjnych talk-showach.

W zastraszającym tempie rośnie zadłużenie państwa – wynosi dziś 1,5 biliona euro. A do tego doliczyć należy długi wynikające z obietnic i zobowiązań zapisanych w ustawach (ubezpieczenia socjalne, roszczenia emerytalne urzędników). W ciągu dwóch, trzech nadchodzących dziesięcioleci wyniosą one – według różnych szacunków – od 4,5 do 6 bilionów euro.

Rozbudowana ponad miarę biurokracja, ogarnięta amokiem rozdawania subwencji i regulowania różnych dziedzin życia, coraz bardziej ogranicza wolność jednostki, hamuje swobodny rozwój obywateli i przedsiębiorstw. Obecny system podatkowy paraliżuje i knebluje niemiecką gospodarkę, zniechęca do inwestowania w Niemczech. Nic dziwnego, że tylu młodych ludzi odwraca się plecami do ojczyzny; z różnym nasileniem trwa emigracja z Niemiec młodych naukowców, inżynierów, techników, niewidzących w kraju dla siebie perspektyw życiowych.

Koalicja Obywatelska chce, aby w Niemczech praca, wysiłek, osiągnięcia, wydajność, produktywność znowu się opłacały. Dlatego postuluje: ograniczenie władzy kartelu partyjnego poprzez zastąpienie ordynacji proporcjonalnej większościową, powrót do zasady ścisłego rozdziału władz oraz do litery i ducha konstytucji, publiczne ujawnienie rzeczywistego stanu zadłużenia państwa, konsekwentne redukowanie zadłużenia, ustanowienie konstytucyjnego zakazu zadłużania się rządu i innych instytucji publicznych, zniesienie arbitralnego i niesprawiedliwego systemu podatkowego, wprowadzenie niskiego, prostego, przejrzystego i sprawiedliwego opodatkowania, natychmiastową likwidację niezliczonych a zupełnie zbędnych i szkodliwych ustaw, przepisów i zarządzeń, czyli likwidację biurokratycznego socjalizmu w Niemczech. Państwo powinno zostać ograniczone do swoich podstawowych kompetencji. Niemcy potrzebują oszczędności budżetowych, a zarazem uwolnienia dynamiki gospodarczej dławionej przez aparat partyjno-państwowy. Należy zatrzymać propagowanie i promowanie przez tenże aparat modeli życia, których upowszechnienie prowadzi do demograficznej katastrofy. Równocześnie należy zredukować obciążenia finansowe rodzin, ponieważ niezależna, silna i trwała rodzina jest fundamentem społeczeństwa.

KO uważa, że polityka oświatowa obecnej klasy rządzącej zagraża przyszłości młodego pokolenia. Niemiecki system edukacji utracił swój dawny blask i coraz powszechniejsza staje się opinia o niskim poziomie nauczania na wszystkich szczeblach systemu szkolnictwa, niszczonego przez ideologię urawniłowki. Dlatego potrzebna jest głęboka reforma systemu edukacji.

Od dwóch lat w centrum zainteresowania Koalicji Obywatelskiej znajduje się kryzys unii walutowej. KO zdecydowanie sprzeciwia się polityce klasy rządzącej, protestuje przeciwko rezygnacji z zasady, że żadne państwo w strefie euro nie odpowiada za długi innego państwa. Odrzuca koncepcję Europejskiego Mechanizmu Stabilizacyjnego, euro obligacji i wszelkich innych form transferów finansowych do zadłużonych państw. KO uważa, że gdy chodzi o tzw. ratowanie euro, żadna z prognoz rządowych się nie sprawdziła, nie dotrzymano nic z tego, co obiecano, złamano wszystkie umowy i traktaty – politycy w Brukseli i w stolicach państw strefy euro kompletnie zawiedli, popełniając błąd za błędem lub świadomie zwodząc obywateli. Wszystkie podejmowane przez nich kroki są albo daremne, albo pogarszają jeszcze sytuację i będą kosztować miliardy euro ciężko wypracowane przez obywateli. KO opowiada się za prawem każdego państwa do wystąpienia ze strefy euro. Nie wolno na zwykłych obywateli zrzucać ciężaru błędów popełnionych przez banki; nie może być tak, że obywatele ciężko pracują po to, aby właściciele banków, bankowi menedżerowie i akcjonariusze nie stracili swoich zysków.

Obecnie logika „Unii Długów” pcha Unię Europejską w kierunku stworzenia scentralizowanych mechanizmów kontroli i nadzoru, co oznacza odejście od autentycznych wolnościowych tradycji Europy. Ci, którzy krzyczą, że rozwiązaniem kryzysu jest „więcej Europy”, mają na myśli więcej biurokracji, więcej centralizmu, więcej władzy dla unijnych komisarzy i gubernatorów.

Projektowana przez Merkel et consortes unia transferów i odpowiedzialności za długi innych, stanowiąca biurokratyczną scentralizowaną wspólnotę opartą na przymusie, jest sprzeczna z ideą europejską. KO jest przeciwna Europie centralistycznej, która ignoruje rozsądek gospodarczy, za nic ma głos zaniepokojonych Europejczyków, chce im odgórnie zaordynować solidarność, tak jakby wymuszona solidarność zasługiwała jeszcze na to miano. KO jest za Europą wolności i różnorodności, respektującą zasady państwa prawa, równoprawnego partnerstwa i odpowiedzialności za siebie, czyli za taką Europą jaką zaprojektowano w Układach Rzymskich.

Dążymy do Europy opartej na Konstytucji Wolności opisanej przez Fryderyka Augusta von Hayeka, deklaruje KO. Tylko wówczas kiedy Unia Europejska za swoją ideowo-polityczną podwalinę uzna Konstytucję Wolności, możliwa stanie się zdecentralizowana konsolidacja Europy. Konstytucja Wolności jest warunkiem uzdrowienia europejskich gospodarek i pokojowego współżycia narodów. Zawsze, kiedy chce się narzucić rozwiązania centralistyczne, pokój jest zagrożony. Jeśli upadnie europejska Konstytucja Wolności, upadnie Europa, temu musimy zapobiec, powiedziała w jednym z wywiadów Beatrix von Storch.

Jak Koalicja Obywatelska widzi rolę Niemiec w Europie? Otóż politykę Niemiec powinna cechować skromność, wynikająca ze świadomości, że ich możliwości są ograniczone. Niemcy nie mogą i nie powinny dążyć do osiągnięcia hegemonicznej pozycji, nie mogą dyktować innym swoich rozwiązań, choćby były to rozwiązania pożądane. Jeśli te rozwiązania są naprawdę słuszne, to dlaczego inne kraje nie miałyby przyjąć ich z własnej woli? Dyktat państw-wierzycieli, chcących sprawować, jak Niemcy, kontrolę nad dłużnikami, jest skazany na fiasko – gospodarcze i polityczne. Narzucanie innym rozwiązań według niemieckiego wzorca obudzi jedynie resentymenty i lęki, a w konsekwencji może doprowadzić do niepokojów społecznych i przemocy. Już dziś płoną w Europie niemieckie flagi, płoną nie w Szwecji czy w Szwajcarii, ale w Grecji będącej razem z Niemcami w strefie euro, która miała podobno zapewniać pokój. Za chwilę niezadowolenie, a potem gniew i wściekłość pojawią się we Włoszech, Hiszpanii i Francji; niech no tylko jakiś niemiecki „komisarz ds. oszczędności” zechce pouczać Europejczyków, jak mają się gospodarować, a nie trzeba będzie długo czekać na wybuch nienawiści do niemieckich „panów kolonialnych”, którzy chcą narzucać wszędzie swoją „kulturę stabilności”. Z narodu dość w Europie lubianego Niemcy szybko mogą stać się narodem znienawidzonym.

Niemcy – stwierdza Koalicja Obywatelska – mogą odegrać pozytywną rolę w Europie, jeśli będą potrafiły pokazać innym, że same są zdolne do przeprowadzenia właściwych reform i do przestrzegania zasad zawartych w traktatach europejskich. Tylko wówczas Niemcy mogą stanowić przykład i wzór do naśladowania dla innych, kiedy własny ustrój społeczno-gospodarczy oprą na fundamencie Konstytucji Wolności. Próba osiągnięcia przez nie pozycji lidera w inny sposób, to prosta droga do konfliktów, zniszczenia jedności europejskiej i finansowo-gospodarczej ruiny Niemiec i całego kontynentu.

Tomasz Gabiś, „Opcja Na Prawo”, styczeń 2012 r.

Spod ronda Jana Pawła II, gdzie zaplanowano miejsce zbiórki, wyruszamy zwartą kolumną kierując się na Plac Łuczkowskiego. Następnie, jednym z głównych deptaków miasta, manifestacja zostaje pokierowana przez organizatorów w kierunku miejscowego oddziału Zakładu Utylizacji Staruszków, jak trafnie, choć niestety brutalnie określa się Zakład Ubezpieczeń Społecznych – „firmę” wizytówkę dla współczesnego państwowego aparatu wyzysku. Oprócz nas, na manifestacji są oczywiście obecni również narodowcy, a także tzw. młodzież postronna, osoby w barwach narodowych oraz z biało-czerwonymi flagami, kilku starszych mieszkańców Chełma, kibice Chełmianki i Motoru.

Podczas naszego pochodu nieustannie wznoszone są hasła, gdzie oprócz tych tradycyjnie utrzymanych w tonie antylewackim i pronarodowym, pojawiły się również okrzyki w rodzaju: „Wczoraj Moskwa, dziś Bruksela wolność słowa nam odbiera”, jak i również „Nie dla ACTA”. Sami zarzucamy przyśpiewkę „Co za idiota głosował na Palikota”, z dedykacją z naszej strony dla reprezentacji oszołomów w polskim parlamencie, którą podchwycili nawet sami organizatorzy, zachęcając do skandowania wspomnianego hasła wszystkich manifestantów.

Całej manifestacji towarzyszą dwa radiowozy oraz samochód, z którego co jakiś czas ktoś wychyla się i robi zdjęcia demonstrantom. Manifestanci nie pozostają dłużni i sami robią zdjęcia nagminnie inwigilującym nas służbom.

Po dotarciu pod ZUS wszyscy dla rozgrzewki podskakują w rytm przyśpiewki „Kto nie skacze ten z PO, hop, hop, hop”, po czym swoje przemówienie rozpoczyna Marian Kowalski. Po jego zakończeniu jeszcze symboliczne spalenie płachty materiału, którą przyjęło się określać flagą UE, i manifestacja dobiega końca.

Należy podkreślić, iż manifestacji, poprzez które środowisko narodowe mogłoby publicznie zaprezentować swoje stanowisko odnośnie aktualnej sytuacji polityczno-ekonomicznej w naszym kraju, jest stosunkowo niewiele. Tym bardziej cieszy chełmska inicjatywa, której chyba jedynym minusem był sam termin manifestacji (niedzielne popołudnie), co automatycznie przekładało się na małą liczbę postronnych ludzi w ten mroźny dzień na trasie naszego przemarszu i siłą rzeczy mogło pomniejszyć zakres oddziaływania tej manifestacji na chełmską opinię publiczną. Zdajemy sobie jednak sprawę z pewnych trudności przy organizowaniu manifestacji w zwykły dzień roboczy.

Tak czy owak inicjatywę tą można zdecydowanie zaliczyć na plus, a dodatkowo cieszy fakt, że została ona zrealizowana w mieście, którego mieszkańcy, w przeciwieństwie do mieszkańców miast większych, nie mają zbyt często okazji do zapoznania się ze stanowiskiem środowisk antysystemowych, protestujących przeciwko aktualnie panującej władzy.

FOTOREPORTAŻ

Dziś przypada 8. rocznica śmierci Kuklińskiego, a w parku miały mieć miejsce tego dnia uroczystości z tym związane. Za pamięć pułkownika ma się też dziś odbyć msza w kościele OO. Kapucynów przy ul. Loretańskiej.

Ryszard Jerzy Kukliński był zastępcą szefa Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego WP. W latach 1971-1981 przekazał na Zachód ponad 40 tys. stron tajnych dokumentów dotyczących PRL, ZSRR i Układu Warszawskiego. W obawie przed dekonspiracją, Kukliński razem z żoną i dwoma synami uciekł z Polski do USA. Trzy lata później zaocznie został skazany przez sąd wojskowy w Warszawie na karę śmierci. W 1995 wyrok uchylono i Kuklińskiemu przywrócono stopień pułkownika. Ryszard Kukliński odwiedził Polskę w kwietniu 1998 roku. Zmarł 11 lutego 2004.

Jak widać postać pułkownika Kuklińskiego ciągle może budzić kontrowersje i konflikty. Mimo iż część osób, wywodzących się głównie ze środowisk postkomunistycznych, jest skłonnych określać go mianem zdrajcy, a to ze względu na jego współpracę z CIA, tak pozostali uważają go za bohatera, który miał odwagę sprzeciwić się komunistycznemu dyktatowi w Polsce. Ci ostatni mówią wprost: Kukliński nie mógł zdradzić Polski, a jedynie wypowiedział posłuszeństwo komunistycznemu okupantowi, gdyż Polski, jako suwerennego podmiotu państwowego, wówczas nie było. A skoro nie było Polski, to i nie było zdrady.

Zobacz również:

„Mój bohater Kukliński” w Wydawnictwie OSN

Spotkanie w Mielcu zgromadziło około 150 osób, wśród których byli obecni sympatycy lidera KNP, osoby zainteresowane tematem spotkania („Polska w obliczu kryzysu”), jak i zapewne ci, których ściągnęła nietuzinkowość i „kabareciarski” sposób wypowiedzi pana Janusza.

JKM w swoim przemówieniu wiele miejsca przeznaczył na wykazanie kilku fundamentalnych różnic pomiędzy prawicą a lewicą. Następnie dowodził, iż obecne standardy myślenia politycznego w Polsce i Europie są przesiąknięte ideologią lewicową, która to poprzez instytucje władzy urzędniczej, ogranicza wolność, prawo decydowania o samym sobie oraz nakazuje stosować rabunek podatkowy w imię utrzymania bezproduktywnego socjalu, zachęcającego do bierności zawodowej. Prawicowe podejście ma charakteryzować następująca zasada: „Chcącemu nie dzieje się krzywda”, co oznacza, że mamy prawo do decydowania o swoim życiu wedle własnego uznania. Podejście lewicowe, według prelegenta, sprowadza życie ludzi do wypełniania poleceń kasty urzędniczej, której jesteśmy własnością, i ograniczonym zaufaniem.

Prelegent pytał również retorycznie, jak to możliwe, aby karać produktywne jednostki w naszym kraju tzw. podatkiem dochodowym, który może być odbierany jako „kara za pracowitość i zaradność”.

Wykład zakończono serią pytań kierowanych do lidera Kongresu Nowej Prawicy. Wśród jego uczestników znaleźli się również działacze społeczno-narodowi z Opcji.

16 tys. – jest to liczba dzieci, jakie według GUS przyszły na świat od stycznia do końca września ubiegłego roku w naszym regionie. Nie napawa to optymizmem, jeśli weźmiemy pod uwagę, że jest to blisko o 6 proc. mniej niż przed rokiem i zestawimy to z informacją o wzroście liczby zgonów.

Bez wątpienia mamy więc do czynienia z kryzysem, i to zarówno w wymiarze kulturowym, jak i materialnym, co tak jak zostało już zaznaczone stanowi niestety tendencję ogólnopolską i europejską (w tym ostatnim przypadku jest to akurat kryzys bardziej w znaczeniu kulturowym niż materialnym). W Polsce po prostu przestaje się opłacać żyć i pracować, nie mówiąc już o zakładaniu rodziny, co potwierdzają kolejne eksperckie wyniki badań. Wynika z nich na przykład, że na małżeństwo decydujemy się później niż zwykle. Zazwyczaj decyzję tą podejmują osoby w przedziale wiekowym od 26 do 30 lat.

Sytuacji tej trudno zresztą się dziwić, zwłaszcza gdy uświadomimy sobie, iż koszty życia w Polsce nie maleją, a wprost przeciwnie – stale rosną. Dlatego młodzi Polacy, zanim w ogóle pomyślą o zakładaniu rodziny, zabiegają w pierwszej kolejności o ustabilizowanie swojej sytuacji finansowej.

Z kolei kryzys w wymiarze duchowym idealnie wpisuje się w schemat upadku tradycyjnych wartości w całej Europie. Rozpastwienie moralne i obyczajowe, jako nieodłączny element popularnej dziś popkultury, propagowane głównie przez dominujące na rynku medialnym ośrodki liberalno-lewicowej propagandy pod postacią „nowego i wyzwalającego stylu życia”, stanowi silny bodziec wywierania wpływu na życiowe decyzje podejmowane przez młodych ludzi. Owe rozpastwienie moralne to podstawowa przyczyna kryzysu współczesnej rodziny. Postawa ta nakazuje na przykład traktować małżeństwo w sposób wręcz trywialny, pojmując partnerstwo bardziej w kategoriach bliższej znajomości pomiędzy dwojgiem ludzi, aniżeli jako związek budowany w oparciu o silne podstawy emocjonalno-uczuciowe. Konsekwencją takiego podejścia jest zauważalny wzrost liczby rozwodów wśród młodych małżonków, co tylko potwierdza tezę o trywializacji instytucji rodziny oraz niedojrzałości i upadku zasad moralno-obyczajowych wśród młodych Polaków.

Wszystko to prowadzi do sytuacji, w której młodzi ludzie, pozbawieni pozytywnych wzorców (a ich dostarczaniem powinny być zainteresowane pokolenia starsze), demoralizowani nieustanną medialną propagandą i funkcjonujący w odmętach nihilistycznej popkultury, nie potrafią sobie ułożyć życia, ze szkodą dla siebie, a w szczególności ze szkodą dla swoich dzieci (jeśli oczywiście takowe posiadają), które dla prawidłowego rozwoju psychicznego powinny mieć zapewnioną zdrową atmosferę rodzinną.

Pochodną tych negatywnych tendencji jest sygnalizowany już wzrost liczby rozwodów oraz wzrost liczby dzieci rodzących się poza związkami małżeńskimi, a także wzrost liczby panien i rozwódek wśród młodych matek. Jak przyznaje pracownik jednego z urzędów stanu cywilnego w regionie lubelskim: Często zdarza się, że kobieta ma troje dzieci i każde ma innego ojca.

Jak słusznie zauważył Michał Wojciechowski w „Rzeczpospolitej” z 6 lutego 2012 roku: Na miejsce założeń o podstawach chrześcijańskich i wolnościowych wchodzą nowe ideologie. Zamiast wolności wyznania – odgórny i nietolerancyjny laicyzm. Dalej – swoboda moralna, która przez aborcję i rozkład rodzin niszczy życie ludzi, a w skali społecznej powoduje kryzys demograficzny. Szum wokół orientacji seksualnej. (…) Do tego dochodzi przechwycenie większości mediów przez kastę rządzącą i lewicę, a więc postępująca cenzura.

Skoro więc rodzina przestaje pomału wypełniać swoje podstawowe funkcje wychowawcze, a mowa również o tych rodzinach, które oprócz dzieci składają się z obojga rodziców, z tym że obecnych w nich jedynie fizycznie, nie wychowawczo, to kto lub co przejmie rolę kształtowania młodego pokolenia? Popkulturowa telewizja, w domyśle liberalno-lewicowa inżynieria społeczna? Ta sama, która z pogardą każe odnosić się do tradycji czy pochodzenia, atakując prawdziwe wartości, wynosząc na piedestał tandetę i ceniąc zdziczenie?

Tak czy owak młodzież skądś wzorce czerpać będzie, a jak widać na podstawie powyższego – od tego, w którą stronę aktualnie skieruje swoje zainteresowania, zależeć będzie przyszłość nas wszystkich. Bowiem „takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie”.

W Chicago działa obecnie od 70 do 100 gangów, co daje około 150 tys. członków, wywodzących się głównie z czarnej społeczności. Gangi swoją obecność zaznaczają już w szkołach podstawowych, gdzie prowadzą rekrutację.   

Policyjny dokument zawiera 320 stron. Pracowała nad nim specjalna komisja do spraw kryminalnych. Zdaniem jej przewodniczącego Jody Weissa, wyniki opracowań, a pochodzą one z ostatnich pięciu lat, są przerażające. Teraz raport ten zostanie wydany w formie specjalnej książki, która będzie dostępna także w wersji elektronicznej. Ma ona być narzędziem szkoleniowym dla rodziców, nauczycieli i policji.

Na podstawie: IAR