Polska Lubelska, Czyli Polska Sprzedawczyków

     Lokalni lubelscy zwolennicy niegdysiejszego dyktatu sowieckiej władzy nad Polską (SLD) uczcili dzisiaj rocznicę manifestu PKWN. Dla jasności – mówimy tutaj o tej kategorii ludzi, którzy chyba w każdej epoce potrafiliby czerpać satysfakcję ze sprzedawania swoich usług okupantom, argumentując to „możliwościami rozwoju dla wszystkich” itp. frazesami, przy jednoczesnej ignorancji wobec zaistniałej rzeczywistości. To naprawdę ciekawe, że osobnicy ci nigdy nie dochodzą do wniosków, że „możliwości rozwoju dla wszystkich” mogą również zaistnieć bez konieczności przyzwolenia na gwałty, rabunek i całe to zaprzaństwo, jakie niesie ze sobą okupant (w opisywanym tu przypadku: komunistyczny), któremu wiernie służą (w opisywanym tu przypadku: służyli). Czyli inaczej mówiąc – poddaństwo pełną gębą.

Manifest PKWN był ucieleśnieniem marzeń i tęsknot Polaków – jak raczył żartobliwie zauważyć Stanisław Kieroński, szef SLD w Lublinie. Dobra, pozostawmy ten propagandowy bełkot minionej epoki i przejdźmy to faktów. W związku z tym polecamy artykuł Pana Roberta Szali pt. „Polska Lubelska 1944”:

A przecież wydarzenia tamtej drugiej połowy 1944 roku, które rozgrywały się na wschód od linii frontu stojącego od wielu miesięcy nad Wisłą i Wisłoką, to obok września 1939 roku, jeden z najbardziej dramatycznych okresów w najnowszej historii Polski. Okres ten nazwany został przez historyków jako Polska Lubelska. Gdy powoli dogasało Powstanie Warszawskie, na terenach już uwolnionych od hitlerowców odbywała się systematyczna, perfidna likwidacja Polskiego Państwa Podziemnego i jego oddziałów zbrojnych przez komunistów korzystających z pomocy potężnej Armii Czerwonej i jej tajnych struktur NKWD.

Czytaj więcej